سر نوشت بديه اول جاتو ازم گرفت

 صبح فردا شد ديدم رد پاتو ازم گرفت

 تا مي خواستم به چشماي روشنت نگاه کنم

 مال ديگري شدي و چشماتو ازم گرفت

 تو رو جادو کرد يکي با يه چيزي مثل طلسم

 اثرش زياد بودو خندهاتو ازم گرفت

 لحظه هات يه وقتايي مال دوتامون مي شدن

اون حسود! اون دو سه تا لحظه هاتو ازم گرفت

 خيلي وقته سختمه ديگه تنفس بکنم

 يه جور عجيبي انگار هوا تو ازم گرفت

بسترم صدف خالي يك تنهايي است وتو

چون مرواريد گردن اويز كسان دگري

فروتنانه مي شكنم در مقابل گردباد اندوهت

وشكران حيات را قطره قطره مي نوشم

چه سهمناك عقوبتي است تاوان گناهي كه نكردم.

همه لرزش دست و دلم از ان بود که عشق پناهی گردد . پروازی

 نه .

 گریز گاهی گردد. بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ

است.

میروم دور از تو با دنیای خود خلوت کنم  باید اخر من به این بیگانگی عادت کنم  میروم تا عاقبت پروانه ای پیدا شود  همنشین این دل شوریده ی شیدا شود